chleb

upieczon

Kot powiedział mlask? 

mężczyzna piecze chleb

może powinnam jutro zapisać, bo pewnie, jak 29 lutego, nie zdaża się często, by mężczyzna tak w domu tak wziął i upiekł tak chleb tak po prostu,
ale że piecze dziś, zatem trzeba uwiecznić

ingredientes:

4,5 szklanki wody
1 kg mąki pszennej
1 paczka otrębów pszennych 
150 g słonecznika lub innych przysmaków 
10 dkg drożdży 
1,5 łyżki soli 
1 łyżka miodu 

preparación:
drożdże rozpuścić w szklance wody z miodem,
jak zaczną rosnąć wlać do reszty składników, czyli mąki, otrębów, słonecznika czy innych przysmaków, soli i 3,5 szklanek wody.
mieszać rękoma (najprzyjemniejsza część imprezy ;>) aż odklejać się będzie od dłoni.
wlać do foremki/foremek nasmarowanych olejem.
piec ok. 1h’15 w temp. 150-200 stopni.

wierzch można posmarować również olejem, by miał smakowity połysk,lub posypać sezamem w kształt serca  

w domach z betonu

wychodząc zostawiamy za sobą mieszkania… puste?

dziś rozejrzałam się wokół po powrocie – ile mogłoby o mnie powiedzieć:

niedopałek w popielniczce w kuchni
butelka wody przy łóżku, a na nim książka
suplementy diety przy nie wyłączonym komputerze
gazeta w łazience i ostatnia rolka papieru :>
na kredensie końcówka kadzidełka z drzewa sandałowego
książki z historii i o prawach człowieka
odsłonięte okna
resztki marchewki na patelni
łyżeczka ubrudzona kawą
dziennik zajęć
klapki rozrzucone przy biurku
na umywalce kubek z trzema szczoteczkami do zębów…

a co zobaczyłby niespodziewany gość?

miasto L.

długo oczekiwana i oto pojawia się…

pierwsza płyta L.stadt !
ku uciesze mej wielkiej

namiastki można wysłuchać tu: L.Stadt

jakoś tą razą wolę bardziej po angielsku, mimo, że to tak bardzo nasi

a reszta jutro o 20 w Trójce

skądinąd pourywane

udało mi się gdzie indziej zapisać, to i tu uwiecznię:

i odpoczął Bóg Dnia Siódmego…
podobno wtedy właśnie, i dlatego, w niedzielę dzieją się rzeczy najstraszniejsze, ale nie dziś
i nie tu, i w wielu innych miejscach również nie.
bo trzeba umieć “dzień święty święcić”.

a plany na wieczór: mate i kanapeczki dwie i do łóżka z gorączką latynoamerykańską.

(a ponieważ skrzywiona jestem ostatnimi czasy na tle praw autorskich i ewentualnych plagiatów, bibliografii i przypisów, zatem informuję, że pozwoliłam sobie na cytowanie Pisma Świętego, Pięciu Przykazań Kościelnych, zaczerpnęłam też Siódmy Dzień z filmu o tym samym tytule i z książki pt. Gorączka Latynoamerykańska, uff! więcej grzechów nie pamiętam – a to z książeczki do nabożeństwa, fragment dot. spowiedzi ;> może następnym razem będzie coś od siebie)

droga do domu…

… pełna przygód.
przejazd z jednego końca miasta na drugi obrodził dziś: dziewczyna z Malty, porozumiewająca się jedynie po angielsku i… maltańsku, i z którą jednak trzeba było zamienić kilka słów, bo znamy się z pracy (przez co potwierdziła się moja znikoma znajomość angielskiego – ech); przemiła pani prosząca o przygotowanie bilecików do kontroli, potem dziewczyna w prze-żółtych (jak to by powiedzieli w Krakowie) rajstopach, z prze-żółtą torbą i kolczykami, czym wzbudziła ogólne poruszenie na przystanku, a mnie się nawet podobało, choć żółtego nie lubię; i na finiszu dwie młodziutkie lesbijki.
i tylko w głowie zabrzmiało: “a to Polska właśnie”.

się inaczej robi?

a swoją drogą nie ma innego określenia niż ‘lesbijka’? tak jakoś pejoratywnie brzmi. to już panowie mają lepiej, bo ‘gej’. ech, panowie to zawsze mają lepiej ;>

tymczasem gunpowder temple of heaven – enjoy! (a co!) 

w kuchni

przeżuj, żeby było przeżute
przeżyj, żeby było przeżyte

podobno wtórne, ale podoba mi się, bo trafne no i osobiście na to wpadłam, nie wyrządzając sobie przy tym krzywdy, czyli tym bardziej cieszy ;> 

dziś szef kuchni poleca – tortilla de patatas – buen provecho!

“wiara, nadzieja, miłość.”

“był sobie raz bębnista, który nazywał się” Gunter Grass i który wybębnił słowami historię, której wybębnić ponoć się nie dało. to miał być “cichy rozdział”, choć wołał o “ryczącą, wygłodniałą orkiestrę.” i aż zadudniło, rytmiką, przecinkami, powtórzeniami rozbrzmiało po kartkach i jakby w/z marszu się czytało. 

tak kończy się pierwsza księga “Blaszanego…”

czytam i coraz bardziej dosłownie powala mnie ta książka, bo słowami właśnie.
natrętnie powraca dawny zwyczaj zaznaczania ołówkiem na marginesie, jak dawno już nie. ale przecież nie można zaznaczyć całej książki.

wierzę – że zachowam w głowie.
mam nadzieję – że nie jedyna to taka książka pana G.
kocham – czytać książki. 

especially for Ommanipemehung

podróże 

• kiedy kronopie, te przedmioty zielone, zjeżone, wilgotne, wybierają się w podróż, hotele są pełne, pociągi już odeszły, leje jak z cebra, a taksówki albo nie chcą ich zabrać, albo żądają oczu z głowy. kronopie nie zniechęcają się, bo są przekonani, że takie rzeczy zdarzają się wszystkim, a idąc spać mówią jeden do drugiego: “Piękne miasto, najcudowniejsze miasto.” i całą noc śnią, że w mieście są najwspanialsze zabawy, na które są zaproszeni. nazajutrz wstają uszczęśliwieni i tak to właśnie podróżują kronopie. 

(j. c., tłum. Z. Chądzyńska)

a dziś odwiedziła mnie druga już w tym roku biedronka. 

j.c. wiecznie żywy

nie tylko mnie się zdarzyło, jak widać.

za oceanem, za górami, za lasami, rzekami, etc. inni też tak zaczęli swą miłość do mate.

i dobrze.

i na zdrowie.